-Cheemba, πάμε ρε disco, όλα τα κορίτσια εκεί είναι!
-Σσσσσς!
-Τι "σουτ" ρε;
-Μη μιλάς! Πέφτουν τ' άστρα και δεν ακούω.
Kατ' αρχάς, ναι, είχα προλάβει disco εποχή. Στα τελειώματά της. Μα δεν είμαι 53 οκ; 33 είμαι. Αυτό προς πάσα ενδιαφερόμενη διότι μη νομίζετε ότι τα γράφω αυτά τα γλυκανάλατα επειδή έχω πλούσιο εσωτερικό κόσμο. Μπας και με προσέξει καμιά γκομ... εμ... κοπέλα τα γράφω. Ή άντρας, δε γαμιέται.
Κατά δεύτερον, δεν είχα νορμάλ εφηβεία. Δεν ξέρω γιατί μα η εφηβεία ήρθε και πέρασε (πέρασε;) από πάνω μου κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι τίποτα.. Όταν τα άλλα παιδάκια χαμουρευόντουσαν εγώ είχα τα χέρια μου στις τσέπες διότι ήταν μονίμως λερωμένα με μαρκαδόρους και ντρεπόμουν.
Mα εκείνο το βράδυ του '93 δε ντρεπόμουν καθόλου. Ήμουν ειλικρινής στον φίλο μου που ήθελε να πάμε στη disco του χωριού να "παίξουμε" με τα κοριτσάκια. Ήταν καλοκαίρι τότε μωρέ που πέφτουν οι Λεοντίδες κι ο ουρανός γεμίζει πεφταστέρια. Τότε δεν είναι; Νομίζω τότε. Εγώ χάζευα τον ουρανό κι εκείνος μου αποσπούσε την προσοχή κι αν δεν έσκαγε ίσως να 'χανα κάποιο πεφταστέρι.
Αυτή δεν είναι φυσιολογική συμπεριφορά, το ξέρω. Θα 'πρεπε σ' αυτές τις ηλικίες να 'χα από είκοσι γκόμενες, να χαμουρεύομαι, να μπαλαμουτιάζω, να πηδάω, να κερατώνω και κυρίως να πληγώνω κόσμο. Διότι εάν δεν πληγώσεις θα πληγωθείς.
Τι τα 'θελα εγώ τα στιχάκια, τις ζωγραφιές και τα αστέρια; Ορίστε τώρα. Ένα τουί να πάει άκλαυτο ανάβω τσιγάρο. Πού να φάω πίτα από γκόμενα εκεί να με δεις. Έχεις δει μανιοκαταθλιπτικό Μεγάλη Παρασκευή να ακούει Radiohead; Ε, χειρότερα.
-Σσσσσς!
-Τι "σουτ" ρε;
-Μη μιλάς! Πέφτουν τ' άστρα και δεν ακούω.
Kατ' αρχάς, ναι, είχα προλάβει disco εποχή. Στα τελειώματά της. Μα δεν είμαι 53 οκ; 33 είμαι. Αυτό προς πάσα ενδιαφερόμενη διότι μη νομίζετε ότι τα γράφω αυτά τα γλυκανάλατα επειδή έχω πλούσιο εσωτερικό κόσμο. Μπας και με προσέξει καμιά γκομ... εμ... κοπέλα τα γράφω. Ή άντρας, δε γαμιέται.
Κατά δεύτερον, δεν είχα νορμάλ εφηβεία. Δεν ξέρω γιατί μα η εφηβεία ήρθε και πέρασε (πέρασε;) από πάνω μου κι εγώ δεν πήρα χαμπάρι τίποτα.. Όταν τα άλλα παιδάκια χαμουρευόντουσαν εγώ είχα τα χέρια μου στις τσέπες διότι ήταν μονίμως λερωμένα με μαρκαδόρους και ντρεπόμουν.
Mα εκείνο το βράδυ του '93 δε ντρεπόμουν καθόλου. Ήμουν ειλικρινής στον φίλο μου που ήθελε να πάμε στη disco του χωριού να "παίξουμε" με τα κοριτσάκια. Ήταν καλοκαίρι τότε μωρέ που πέφτουν οι Λεοντίδες κι ο ουρανός γεμίζει πεφταστέρια. Τότε δεν είναι; Νομίζω τότε. Εγώ χάζευα τον ουρανό κι εκείνος μου αποσπούσε την προσοχή κι αν δεν έσκαγε ίσως να 'χανα κάποιο πεφταστέρι.
Αυτή δεν είναι φυσιολογική συμπεριφορά, το ξέρω. Θα 'πρεπε σ' αυτές τις ηλικίες να 'χα από είκοσι γκόμενες, να χαμουρεύομαι, να μπαλαμουτιάζω, να πηδάω, να κερατώνω και κυρίως να πληγώνω κόσμο. Διότι εάν δεν πληγώσεις θα πληγωθείς.
Τι τα 'θελα εγώ τα στιχάκια, τις ζωγραφιές και τα αστέρια; Ορίστε τώρα. Ένα τουί να πάει άκλαυτο ανάβω τσιγάρο. Πού να φάω πίτα από γκόμενα εκεί να με δεις. Έχεις δει μανιοκαταθλιπτικό Μεγάλη Παρασκευή να ακούει Radiohead; Ε, χειρότερα.
Πες μου να χαρείς! Τι τις ήθελα εγώ τις ντροπές, τις ευγένειες, τους τύπους και τις ρομαντοσύνες;
Ε; τι;
Κάτσε τώρα πάνω στα πεφταστέρια Καρυωτάκη μου.
